Lood(s) om oud ijs

10 uur ’s ochtends, de ijsbloemen staan op de ruiten en krabben is verplichte kost voor automobilisten. Als een echte koningin laat Antoinet de inmiddels voorverwarmde auto voorrijden en trekt het 2 koppige leger kliederaars cq. knutselaars naar een zo mogelijk nog koudere plek, de loods in Stolwijk. Een loods die ik voor de gelegenheid omdoop tot ijspaleis.

Getooid met goede zin, 4 lagen kleding en geen idee wat me te wachten staat, kom ik mijn toezegging na, op een kreet om hulp van Antoinet. Ik bedenk me dat Agamemnon (mijn rol in Troje) voor vandaag dan maar een keer de touwtjes uit handen geeft aan de Trojaanse koningin Hekabe (Antoinet) … zolang ze er maar niet aan gewend raakt.

Al snel is duidelijk dat koffie en arbeid de enige manieren zijn om nog enigszins warm te worden vandaag. De wind buiten is guur, de aanwezige kacheltjes zijn nauwelijks opgewassen tegen deze temperaturen. Voordat ik start krijg ik een korte rondleiding door de 2 loodsen en zie al veel decorstukken. Op met name dinsdagavonden worden deze al een jaar lang gemaakt door de bouwploeg, waarna Antoinet deze stukken omtovert tot levensechte voorwerpen, gebouwen, schepen etc. Vele liters lijm en verf, vele meters papier, vele materialen als shampooflessen, buizen, rollen worden hierin verwerkt.

Met enige moeite in mijn Spartaanse hart word ik aan het werk gezet aan wat ik denk dat de Trojaanse schepen zijn. “Dit hoeft zeker niet zo netjes dan?” probeer ik nog lachend maar daar wordt anders over gedacht: a) de kwaliteitseisen zijn zeker aanwezig en b) … het zijn spartaanse schepen!! Hmm …

De schepen worden eerst geverfd, dan ingelijmd en vervolgens met repen bruin pakpapier ingepakt en ingeplakt. Als dit allemaal droog is, wordt als finishing touch een beitslaag aangebracht en het resultaat is verbluffend. Op deze wijze worden vele decorstukken bewerkt. Dit keer zitten echter niet alleen de decorstukken onder, wij zelf ontspringen de dans ook niet.

Meters worden gemaakt met het verstand op nul. Goede gesprekken, grappige anekdotes en veel verhalen over wat er allemaal gemaakt wordt, maar vooral ook hoe, passeren de revue. Er gaat een wereld voor me open. Een wereld waar menig speler van Troje geen weet van zal hebben, laat staan onze bezoekers. Ongelooflijk veel uren werk zitten hier in door bouwploeg en Antoinet, maar ook van de vrijwilligers die geregeld een handje meehelpen. Niet alleen op de zogeheten plakweekenden in december, waar velen vaak met hun kinderen of andere familieleden aan de slag gingen, maar ook op gewone dagen. Elke hand is er een. Een dag later als onze ploeg van 2 naar 5 is uitgebreid is dat goed merkbaar, wat een hoeveelheid werk kun je dan verzetten.

Om 17 uur wordt de koningin weer naar haar eigen paleis gebracht. Met de dankbaarheid op zak, een gevoel iets enorm nuttigs te hebben gedaan, en vooral met de stoelverwarming aan rijd ik terug naar huis. Mooi hoe twee volken kunnen samenwerken … maar woensdag op de repetitie gaan de Trojanen er toch echt weer aan.

Ik zal alleen met hele andere ogen in mei en september naar de decorstukken kijken.